تصديق كرد . جهور نيز مىخواست براى دفع بنى حمود چاره‌اى كند . گويند كه براى تأييد صحت اين ادعا شهادتنامه‌هايى نيز جعل كرد . البته بعدا از كردهء خود پشيمان شد ؛ از اين‌رو بدان هنگام كه ابن عباد از او خواست كه به فرمان درآيد ، از آن ادعا بيزارى جست . « 3 » رئيس ابو الحزم جهور بن محمد در محرم سال 435 ه / 1044 م درگذشت ، در حالى كه قرطبه در دامن امن و سلامت آرميده بود . پسرش ابو الوليد محمد بن جهور در رياست جانشين پدر شد . او نيز در آغاز مىخواست پاى به جاى پاى پدر نهد و از همان سياست پيروى كند . حكام و ارباب مناصب را در همان مقام كه بودند ابقا كرد . يكى از معاونان او در ديوان سلطان ، مورخ بزرگ ابو مروان بن حيان بود كه تاريخ دولت بنى جهور را به رشتهء تحرير آورده است . از محاسن اين دولت يكى اين است كه وزيرى همانند كاتب و شاعر بزرگ اندلس ابو الوليد بن زيدون داشت . در روزهاى اول خدمتش ميان او با يكى از حكام قرطبه درگيرى و كشمكشى پديد آمد و فرمان شد كه به زندان رود . ابن زيدون به ابو الوليد محمد بن جهور - كه پدرش هنوز زنده بود - استغاثه كرد . ابو الوليد شفاعت كرد . پدرش از خطاى او بگذشت . چون ابو الوليد بعد از پدر به حكومت رسيد ، شاعر را به خود نزديك ساخت و او را مسؤول نگريستن در امور اهل ذمه نمود . سپس مقام او فرابرد و بر راتبهء او بيفزود و او را به سفارت از سوى خويش نزد رؤساى اندلس و نوشتن نامه به ايشان مأمور كرد . ابن زيدون در اين منصب جديد خوش درخشيد و به سبب نامه‌ها و محاورات فصيح و بليغ خود شهرت يافت . همچنين شعرش شهرهء آفاق گرديد . به نظر مىرسد ابن زيدون زندگى آشفته‌اى داشته و همواره زبان طاعنان در حق او دراز بوده است . ابن زيدون عاشق دلباختهء ولاده دخت خليفهء پيشين اموى المستكفى بود . ولاده به سبب محافل ادبى كه تشكيل مىداد در جامعهء قرطبه مشهور بود و خود با شعر زيبا و جمال دلفريب خويش زينت آن محافل . ابن زيدون كه به دام عشق او افتاده بود در عين آنكه بر مسند وزارت تكيه زده بود برايش شعرهاى پرسوز و گداز عاشقانه مىسرود و اين خود نوعى رسوايى عشقى بود . از ديگر سو ، برخى كه

--> ( 3 ) . ابن عذارى : البيان المغرب ، ج 3 / ص 190 ، 198 و 201 .